Guillermo del Toro'nun yönetmen koltuğuna oturduğu ilk uzun metrajlı film olan Cronos (1992), izleyiciyi antik bir böceğin mekanik bir cihazla birleştiği, ölümsüzlük vaat eden ancak ağır bir bedel talep eden tuhaf bir dünyaya davet ediyor. Film, 16. yüzyılda bir simyacı tarafından yaratılan ve yüzyıllar sonra bir antikacı dükkanında ortaya çıkan 'Cronos' cihazının etrafında dönen karanlık bir hikaye anlatıyor. Cihazı bulan yaşlı antikacı Jesús Gris (Federico Luppi), başlangıçta gençleşme ve enerji hissederken, zamanla cihazın yarattığı kan susuzluğunun ve ölümsüzlüğün tuzağının esiri olur.

Del Toro, bu filmde daha sonraki çalışmalarının imzası haline gelecek olan gotik estetiği, dini sembolizmi ve insanlık durumuna dair derin sorgulamaları ilk kez perdeye taşıyor. Federico Luppi'nin Jesús rolündeki naif ve trajik performansı ile Ron Perlman'ın zengin ve acımasız iş adamı Angel de la Guardia'yı canlandırması, filmin gerilimini ve dramatik derinliğini artırıyor. Perlman ile del Toro'nun uzun işbirliğinin de başlangıcı olan bu film, oyuncu-yönetmen kimyalarının ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor.

Cronos, sıradan bir vampir hikayesi olmanın çok ötesine geçerek, arzu, ölüm korkusu, gençlik tutkusu ve aile bağları gibi temaları işliyor. Özellikle Jesús ile torunu Aurora (Tamara Shanath) arasındaki saf sevgi bağı, cihazın yarattığı yozlaşmanın karşısında insanlığın son kalesi olarak sunuluyor. Del Toro'nun karakteristik detaycılığı ve pratik efekt kullanımı, düşük bütçeli olmasına rağmen filmin atmosferini inanılmaz derecede zengin ve ikonik kılıyor.

Meksika sinemasının bu kült fantastik korku filmi, izleyicilere sürükleyici bir gerilim ve görsel bir şölen vaat ediyor. Hem del Toro'nun sanatsal evrimini anlamak hem de geleneksel tür kalıplarını alt üst eden özgün bir hikaye deneyimlemek isteyenler için Cronos, mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt. Film, ölümsüzlük arayışının insan ruhunda açtığı derin yaraları, şiirsel ve bazen ürpertici bir dille anlatıyor.