Gaspar Noé'nin 2019 yapımı 'Lux Æterna', geleneksel anlatı yapılarını reddeden, sinema sanatına dair provokatif bir deneme niteliğinde. Film, Béatrice Dalle ve Charlotte Gainsbourg'un bir film setinde cadılık üzerine sohbet ettiği sahnelerle başlıyor, ancak hızla bir yapım sürecinin kaotik ve baskı dünyasına dönüşüyor. 51 dakikalık kısa ama yoğun süresiyle, izleyiciyi adeta bir setin arka planına, yönetmenin, oyuncuların ve ekibin psikolojik gerilimlerinin merkezine taşıyor.

Oyuncu performansları, filmin bel kemiğini oluşturuyor. Dalle ve Gainsbourg, kendilerini oynarken bile inandırıcılıktan ödün vermeyen, güçlü ve manyetik bir ekran varlığı sergiliyorlar. Noé'nin karakteristik tarzı, titreşen ışıklar, çarpıcı renk geçişleri ve bölünen ekran teknikleriyle burada da kendini gösteriyor. Bu görsel şölen, filmin 'ışık' ve 'ebediyet' anlamına gelen Latince adına da bir gönderme yapıyor.

'Lux Æterna', klasik bir olay örgüsü sunmak yerine, sinema yapmanın kendisinin bir tür histeri, tutku ve kaos eylemi olduğunu savunuyor gibidir. Yaratım sürecinin karanlık ve aydınlık yanlarını, ışık ve gölge oyunlarıyla metaforik bir şekilde yansıtıyor. Sinemaseverler ve deneysel sinemaya ilgi duyanlar için kaçırılmaması gereken bir deneyim. Film, izleyiciyi rahatsız edebilir, sarsabilir ama aynı zamanda 'sinema nedir?' sorusunu yeniden sordurmayı başarıyor. Bu kısa ama etkili yolculuk, görsel sanatlara ve yaratım ıstırabına dair unutulmaz bir iz bırakıyor.